Hoofdstuk 2 Wind

(maandag, 10 maart 2015)

Omdat ik geld als een van de succesvolste ondernemers van Nederland en geniet van de rijkdom die dat succes met zich mee heeft gebracht, vond het tijdschrift Happinez (“het magazine voor wie op zoek is naar verdieping, inspiratie en inzichten en daarbij met beide benen op de grond wil blijven staan”) het een origineel idee om mij een week onder te dompelen in de eenvoud van een meditatiecentrum. In de eerste week van maart verbleef ik in Osho Tapoban International Commune and Forest Retreat Center, gelegen in de groene heuvels van de Kathmandu-vallei.

In overleg met een redactrice van Happinez is besloten dat ik de ruwe tekst van het artikel zal aanleveren. De redactrice zal er vervolgens een mooi verhaal van maken. De strekking van het artikel zal zijn dat ik diep onder de indruk van de ervaringen in het meditatiecentrum als een ander mens naar huis zal gaan. Bevrijd, uitgerust, ontspannen en verlicht. Dat ik een verblijf in Osho Tapoban iedereen kan aanraden. Inspirerend voor de lezers van Happinez en goed voor mijn bedrijf. Ook al zullen de meeste lezers van het artikel nooit het geld, de inspiratie of de mogelijkheid hebben om ook zo’n trip te maken en heeft het verhaal dat in het tijdschrift zal verschijnen nauwelijks iets met de werkelijkheid te maken.

De mens wil bedrogen worden. Liever de schijn van geluk dan de naakte feiten. De wereld van gebakken lucht en illusie is de wereld die de mensen willen. Daar weet ik alles van.

Mijn reis en verblijf werden betaald door Happinez. Bovendien mag ik gratis in het tijdschrift adverteren.

Hieronder staan mijn ruwe aantekeningen voor het artikel. Dit is dus niet de gekuiste en grotendeels verzonnen versie van mijn aantekeningen die ik naar de redactrice heb gemaild en waar zij een professionele redactionele kam heeft doorgehaald. Het is niet de bedoeling dat deze aantekeningen ooit worden gepubliceerd.

Om binnen een week een verlichte Osho neo-sannya te worden (sannya of sanyasin betekent “volgeling”), diende ik mij aan talloze huisregels te houden. De belangrijkste vijf regels waren:

  1. Niet doden
  2. Niet stelen
  3. Geen seks, behalve met een officiële partner
  4. Niet liegen
  5. Geen drugs- of alcoholgebruik

Daarnaast:

  • Gedurende de cursus mag het terrein van Osho Tapoban niet verlaten worden
  • Er worden drie lichte vegetarische maaltijden per dag gebruikt
  • Uitingen van geloofsovertuigingen zijn verboden
  • Elke vorm van communicatie met medecursisten is verboden
  • Vrouwelijke en mannelijke cursisten worden van elkaar gescheiden
  • Elk lichamelijk contact is verboden
  • Yoga en sport zijn verboden; wandelen in de daarvoor bestemde gebieden is toegestaan
  • Het dragen van religieuze objecten is verboden
  • Het dragen van nietverhullende kleding is verboden
  • Zonnebaden is verboden
  • Elke vorm van social media is verboden
  • Naar muziek luisteren of muziek maken is verboden
  • Er mag niet worden gelezen of geschreven

Ik heb mij niet aan alle regels kunnen houden. Ook veel medecursisten heb ik mogen betrappen op het overtreden van een of meerdere huisregels.

Zo denk ik te hebben gezien hoe een medecursist het leven van een andere cursist nam, nadat hij haar had verkracht. Hij stond wellicht stijf van de drugs. Leugens zullen het pad van zijn toekomst bepalen. In één moment de vijf grondregels overtreden.

Ik heb tijdens mijn verblijf in het meditatiecentrum niet gemoord of gestolen. Wel heb ik veel van de overige regels overtreden. Ik verliet het terrein om Casino Anna in Kathmandu te bezoeken. De McDonald’s aan de Devkota Sadak sloeg ik daarna niet over. En als ik van het terrein af was belde en appte ik me suf om mijn zakelijke imperium te regeren. Ik heb nog nooit zo veel rondgeneukt als tijdens deze cursus. Perfect! Honderd lekkere jonge wijven die openstaan voor alles. Geweldig! Voor het ontbijt ging ik elke dag joggen. De bewakers lagen nog op een oor. Ik moet elke dag joggen. Anders ga ik dood. Op mijn bruine blote kuit een getatoeëerde Davidster. Oortjes op mijn hoofd. Coldplay. Dagelijks vond ik tijd om mijn aantekeningen op papier te zetten. Lezen deed ik stiekem op mijn telefoon. Bijna alle regels heb ik overtreden en ik ben gelukkig. Happinez!

Met het streng hanteren van regels ben ik groot geworden. Controle is beter dan vertrouwen. Maar voor mezelf gelden andere regels dan voor mijn werknemers. “Some people are more equal than others,” citeer ik vrij naar George Orwell.

Alleen door het voortdurend streng hanteren van regels in mijn bedrijf loop ik vrolijk en fris iedere ochtend naar de stallen van mijn landgoed in het noorden van België om te kijken hoe de paarden erbij staan. Ja, ik bezit paarden, man, vijf prachtige paarden en heb zeven cabriolets, in alle kleuren van de regenboog.

Mijn kind is mijn alles. Al zie ik mijn dochter hoogst zelden. Ze woont ver weg, in Amsterdam.

Mijn vrouw is vijf jaar geleden overleden aan borstkanker. Het klinkt misschien gevoelloos, maar ik denk eigenlijk nooit aan haar.

Ik heb een Van Gogh aan de muur. Zonder zonnebloemen.

Na de initiatie van honderden verlichte neo-sannyas vanmiddag (ze zeggen dat het zaterdag is) mochten we na een week zwijgen en mediteren uitwaaieren over het landgoed en praten met een ander. De ander aanraken.

U weet dat ik mij tijdens deze meditatiecursus aan weinig regels gehouden heb. Toch was ik ontroerd door de zucht naar verlichting die werd uitgezonden door Bodhisattva Swami Anand Arun tijdens initiatie van de nieuwe sanyasins. Zo veel medecursisten straalden bevrijding en geluk uit. Ik werd er stil van.

Omdat ik waarschijnlijk tijdens deze meditatiecursus een van de minst stille cursisten was geweest, ook al had niemand daar weet van, voelde ik een sterke behoefte om even alleen te zijn. Ik zonderde mij af en liep alleen door een bos. Ik zou nog geen ademtocht van een ander hebben kunnen verdragen na al die idioterie van de laatste week. Hipsters and losers. Ik verlangde naar mijn paarden. Liv, Zippy Chippy en American Pharaoh, om er een paar te noemen. Mooie beesten met een mooi hoofd en elegante benen.

Blijkbaar had ik de rand van het bos bereikt. Een oceaan aan kleine plantjes met rode vruchtjes strekte zich voor mij uit. Wat was dit? Ik boog mij voorover en zag dat alle vruchtjes voor mij en onder mij aardbeien waren. Aardbeien in Nepal. Dat had ik niet verwacht.

Pas op het moment dat ik doorhad aan de rand van een enorm aardbeienveld te staan besefte ik dat de lucht zwanger was van de diepzoete geur van de rode vruchten. Kleurige vlinders, zoals de dagpauwoog en de gehakkelde aurelia, vlogen dartelend van plant naar plant.

Het begon al te schemeren en mijn maag knorde. De verleiding om straks weer de McDonald’s te bezoeken was erg groot. Opeens werd mijn aandacht getrokken door geluiden achter in de aardbeienvelden. Eerst dacht ik dat er een wilde vrijpartij aan de gang was en ik pakte in een opwelling mijn mobiele telefoon om de boel te filmen. Ik was toch onzichtbaar aan de rand van het bos. Ik keek nog even spiedend om mij heen, maar nergens was iemand te zien of te horen. Ik verborg het grootste deel van mijn lichaam achter de stam van een boom.

Ik zoomde in op de vermeende vrijpartij en een onbehaaglijk gevoel bekroop mij. Ik zag op mijn scherm hoe een man hard op een vrouw insloeg, terwijl hij haar van achteren neukte. Beiden waren gekleed in een purperen gewaad, al werd de kleding op dit moment vanzelfsprekend niet volgens de geldende voorschriften gedragen. Ik zag een voorwerp opflitsen in de rechterhand van de man. Mijn rechterhand begon te trillen toen ik besefte dat de man op de vrouw instak met een mes.

Om het beeld van mijn camera scherp te houden hield ik de telefoon nu met twee handen vast. De man was opgehouden met steken. De vrouw was verdwenen. Waarschijnlijk lag ze overhoopgestoken op haar rug in het aardbeienveld. De man boog zich voorover en begon te sjorren aan iets zwaars wat op de grond lag, ongetwijfeld de neergestoken vrouw. Daarna maakte hij een trappende beweging.

Even later richtte hij zich weer op, keek naar een punt beneden, achter de aardbeienvelden, en draaide zich om. Hij keek om zich heen, waarschijnlijk om te weten te komen of hij door iemand gezien was. Daarna beende hij met grote passen door het aardbeienveld in de richting van de bosrand. Hij kwam snel mijn kant op. Zijn gezicht kwam kraakhelder in beeld en ik herkende de man als een van mijn medecursisten, al had ik hem nooit gesproken. Ik zakte door mijn knieën om mijzelf nog kleiner te maken.

De man kwam steeds dichter bij de bosrand, maar gelukkig had hij besloten om het bos op ongeveer tien meter van de plek waar ik mij verborgen had te betreden. Ik hoorde takken onder zijn voeten kraken toen hij in een hoog tempo in de richting van de stiltetempel Shivpuri Baba snelde.

Ik stopte met filmen. Minutenlang bleef ik gehurkt aan de bosrand achter de boomstam zitten. Ik was in shock. Toen ik zeker wist dat de moordenaar ver uit de buurt moest zijn richtte ik mij op. Even bleef ik besluiteloos staan. Daarna betrad ik de aardbeienvelden in de richting van waar de moordpartij had plaatsgevonden.

Terwijl ik die kant op liep, bleef ik nerveus achterom kijken. Ik had geen idee of die idioot terug zou komen. Ik versnelde mijn pas en bereikte de plek van de steekpartij. Hier waren veel aardbeienplantjes vertrapt. Twee meter verderop bleek zich een diep ravijn te bevinden. Voorzichtig keek ik over de rand.

In de diepte zag ik een vrouwenlichaam liggen. Ze lag in een onnatuurlijke houding met haar rug op een rotsblok in het midden van de Manamati-rivier, die enkele kilometers verderop uikomt in de voor hindoeïsten en boeddhisten heilige Bagmati-rivier. Ze moest wel dood zijn. Haar slappe ledematen werden wild heen en weer geslingerd door het kolkende water van de rivier, zodat haar dode lichaam eruitzag als als de kosmisch dansende hindoeïstische godin Shiva Nataraja. Door het geweld van het water leek haar levenloze gezicht in mijn richting te knikken. Ik herkende haar eerst niet. Ik pakte mijn telefoon om de zoomfunctie van mijn camera te gebruiken. Misschien dat ik haar dan zou kunnen herkennen.

Mijn adem stokte in mijn keel. Het was die mooie Amerikaanse uit Noah, Tennessee, Noa. Ik had haar van de week een paar keer van een afstand bekeken. Een seconde later sleurde de Manamati-rivier het lichaam van Noa van het rotsblok af. Ze verdween onder de golven, op weg naar de Bagmati-rivier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s